Jaargang 7 - nummer 3 - datum: December 2001
Friesland Trail - Verhalen

Door Wouter de Man

Daar was tie dan weer. De ultieme uitdaging voor de echte diehards. De liefhebbers van voetblaren, verkleumde handen, verkrampte spieren en een fikse kater in de zondagochtend (maandag de resten ervan, red.). De Friesland Trail editie 2001. Meer dan 150 scouts trokken door de nacht en dat hebben we geweten.

= Wie zit bij wie in het team
Na de gebruikelijke aanmeld-verwarring bleek ons team te bestaan uit de illustere namen Tim Blok, Cor de Boer, Wouter de Man, Marjorie de Man. Zaterdagavond werden wij Marjorie en Wouter, door Tim en Cor opgepikt van het Knobeltjesplein. Na een snelle tussenstop omdat Tim zijn traildas nog thuis moest ophalen waren we op weg naar Diever. Onderweg breed puttend uit de vergane trailglorie vierde de voorpret hoogtij.

= Indianen in het thema
In Diever in een in aanbouw zijnd scouting gebouw kregen we de route beschrijving naar het startpunt. Het thema indianen en de omschrijving verstopt in de lijntjes van een getekende tipi (wigwam). Shit wie heeft de morsecode bij zich. Gelukkig was een ander team even bereid het abc over te laten schrijven. Na decodering bleek het wegrestaurant Het Zuiderkruis het startpunt. Bij het parkeren van de Timmobiel, werd de vuurkorf van de bagage inname post geplet, een goed begin dus.

= Eerst water, de rest komt later
De tweede routeomschrijving was eenvoudig. Een plattegrond wees de weg. Goed gemutst, het vroor behoorlijk, gingen we op stap. Het duurde niet lang of we stonden voor een wateroversteek. Vele zouden nog volgen. Deze was met behulp van Canadese kano's. Het blijkt dat de Trail posthouders ook leren van de vorige trails. Behalve dat de Kano aan een lijntje vastzat hadden ze de peddel ook met een touwtje aan de boot vast zitten. Een goede tip voor de zeeverkenners die wel eens een roeiriem verliezen. Na het landen aan de modderige overkant vervolgden wij onze weg en kwamen bij het begin van route drie.

= Geen gebroken geweer
Langzaam wordt de moeilijkheidsgraad van de routeaanduidingen opgevoerd. Dit is de broken arrow route. Er staat een dikke pijl over het kruispunt getekend. Het prikkeldraad is nog wel herkenbaar maar hier en daar neemt de twijfel toe. Niettemin staan we plotseling voor het laatste plaatje en zien we in de verte, geheel volgens de beschrijving een oversteek. Kennelijk hebben we ondanks onze twijfels de route foutloos gelopen. De oversteek is wederom een makkie. Een enorme canvas banaan met vier tonnen aan de zijkant. Er kunnen met gemak tien personen op dus met de benen in paardenzit en aan de overkant er weer af. Daar worden we doorverwezen naar het begin van route vier.

= Foto's in the dark
In ons programma boekje staan wat genummerde fotootjes. Bij daglicht genomen en ook niet helemaal in het seizoen van de trail, maar ja een kniesoor die daar op let. De foto's laten detaillistisch objecten uit de omgeving van de te lopen route zien. Hierbij ontpopte Cor zich als speurneus in optima forma. Zo wist hij feilloos de hand van een beeldje, het sleutelgat van een elektrische standaardkast en delen van verkeersborden te vinden. Sneller dan we dachten vonden we de laatste aanwijzing en liepen we het bos in naar het beginpunt van route vijf.

= Reflectoren wijzen de weg
In iedere trail is wel een reflector route. Het probleem is meestal niet het volgen van de route maar het terrein. Ook deze keer had het trailteam een bijzonder naar terrein gevonden met diepe greppels, struikgewas, dode takken en sloten . Ploeterend en blazend, steeds meer gehandicapt door teams die achter onze kont aan lopen bereiken we de eerste kabelbaan. De wachttijd is hier ruim drie kwartier. Daar hebben we geen zin in, we zijn tenslotte gekomen om te lopen en niet om te zitten. Tim vindt een slimme omweg en via wat sloten en vennen bereiken we de overkant. Daar moeten we verder over een touwbrug met plankjes. De groep voor ons gaat voetje voor voetje, een voor een, over de brug. De brug hangt angstvallig scheef wat ons doet besluiten om als een groep vlak achter elkaar erover te gaan. En zie! Door het verdeelde gewicht hangt de brug nu recht. Weliswaar liggen de plankjes nu 30 cm onder water maar 'what the heck'. Nadat Cor droge sokken heeft aangetrokken gaan we naar de derde oversteek op rij. Een kabelbaan. 'No sweat', maar we worden gewaarschuwd dat de kabelbaan vrij abrupt eindigt bij een boom. Tim gaat als eerste en een doffe dreun laat horen dat de boom er echt staat. Cor mist hem nipt en ik weet net op tijd af te remmen. Marjorie moeten we opvangen want ze komt net wat lengte te kort om zelf op de oever af te remmen. Via een laatste reflector komen we aan het begin van route zes.

= Hulpeloos in de knoop
Bij de laatste kabelbaan kregen we een ingeseald A4 met daarin een aantal kruispunten. Aan de kruispunten zitten touwtjes bevestigd. Aan sommige touwtjes zitten getallen. 1 t/m 5. Het is duidelijk, de nummers geven de volgorde van de kruispunten aan. Alleen de touwtjes zitten als een kluwen door elkaar. Het duurt even maar dan hebben we de touwtjes en de kruispunten verwijderd van het plastic.

= Hulpeloos in de knoop
Dan begint de ellende pas echt. Volledige chaos en we lopen in drie kringetjes rond. Gelukkig overwint het gezonde verstand. Is het de bedoeling van het trailteam dat je op dezelfde plek blijft? Nee natuurlijk. Met dit gegeven komen we spoedig op de juiste weg. En daar is 'ie dan het begin van route zeven.

= Vederlichte route ?
Deze route wordt aangegeven door veertjes in de bomen, lampjes in de verte of omgeknoopte polletjes gras. Het is een lange route die erg gevarieerd is qua grondbedekking. Bevroren bospaadjes wisselen af met modderige sloten. Eigenlijk is dit een van de mooiste routes die er bij zit. Tim loopt zichtbaar te genieten. Zelf lopen is veel mooier dan organiseren is zijn conclusie. Tim dat wisten wij al jaren. Veel te vlug komen we bij het volgende punt. Route acht.

= Piepen of gepiept worden
De looprichting wordt nu aangegeven door piepers. Sommige piepers piepen als er licht op valt, andere zwijgen als er licht op valt. Ernstig gehandicapt door omringende andere groepen verplaatsen wij ons van punt naar punt. Het lijkt verdorie wel een Wampex zo druk is het. Maar daar doemt het trail paaltje al weer op.

= Een code geeft de richting aan
Aan het begin van de route hangt een leren schildje met daarop een aantal tekens. Deze tekens laten zich snel vertalen in een kompas richting. Vol goede moed op weg. Snel veranderend het terrein in een pokdalige vlakte met grote pollen gras en diepe pot gaten. Nu blijkt dat leeftijd toch een bescheiden aandeel begint te krijgen. Met grote moeite ploeteren we vooruit. Dan besluit een medeloper van een ander team het betreffende schildje wat we zoeken bewust af te schermen. We lopen er voorbij. Na wat vijven en zessen sluiten we aan bij een andere groep verdwaasden en even later worden we weer op het rechte spoor gebracht door Anton die ons pal noord op weg stuurt. Maar snel komen we erachter dat deze richting ons door een enorm half bevroren ven voert. Via een omtrekkende beweging en weer een berg van graspollen bereiken we het knipperlicht dat ons het begin van route 10 aangeeft.

= Gebroken ketting
De kralenketting route die we zouden moeten volgen is door het trailteam afgelast. We worden verder gedirigeerd naar het begin van de volgende route. In flink wandeltempo lopen we de toch lange omleiding. Daarna kunnen we bij een kom chocolade even bijkomen van de emoties. Daar worden ook de attributen uitgereikt die ons verder moeten helpen. Een kubus en een lendendoek

= Draaien aan de kubus
Route elf. Het einde komt in zicht. We hebben een kubus gekregen die in en uitgeklapt kan worden. Telkens komen kleine stukjes kaart te voorschijn. Van kruispunt tot kruispunt zoeken wij onze weg door steeds te speuren naar herkenbare stukjes op de puzzel. Best wel leuk en Cor ontpopt zich als kubusdraaier van formaat. Ahh Daar is alweer het begin van de laatste route nummer elf.

= Een lendedoek met gaatjes
Geen morbiditeit gaat het trailteam te ver. Nu moeten we door gaatjes in een lendendoek gluren om te kijken wat er achter zit. Foei!. Marjorie krijgt de taak om samen met Cor de route te noteren. Mijn rug wordt gebruikt als schrijfburo en Tim staat uitgebreid herinneringen op te halen met wat oud-organisatie-collega's. Als we gereed voor vertrek zijn kunnen we hem maar met moeite losscheuren. Maar wij hebben het koud en we willen verder. Met de belofte van warme chocomel krijgen we hem in beweging.

= Glorie halleluja de eindpost
De route beschrijving voert ons verassend naar een fietspad waar een post staat te kleumen. Wat blijkt we hebben dezelfde vergissing gemaakt als alle 150 andere voor ons en zijn via een afsnijding bijna op de plaats van bestemming. De laatste kilometer nemen we met gemak. Op de eindpost aangekomen staat Christa klaar met drinken, voor dat we het weten is het alweer tijd voor het ontbijt. Trail 2001 zit er op maar in 2002 zijn we weer van de partij.

Namens team www.oudeballendotcom
Wouter de Man

Door Michiel Musch

Het was weer zover, de Friesland Trail moest weer gelopen. Zaterdag 15 december moesten we ons (Michiel, Petra, Pascal, Rindert, Rutger en Hedde ) om 14:40 uur melden in Diever, wat 14:45 is geworden. Op de begin post kregen we een tekening van een wigwam van morse codes. Na het oplossen van de codes konden we onze weg vervolgen naar Frederikshaven in Wittelte, waar we onze chauffeurs uit konden zwaaien omdat we verder moesten lopen (nog bedankt chauffeurs)

= Route 2: plattegrondje
Na de tassen ingeleverd te hebben vervolgde we onze weg volgens route 2,dat was een getekend plattegrondje. Al snel kwamen we de eerste post tegen ,waar we met een kano een een brede sloot over moesten, eitje dus.

= Route 3: broken arrows
Deze route was ook niet de moeilijkste, de naam zegt het al, in het boekje stonden een aantal pijlen die bij elke kruising gevolgd moesten worden, was ook makkelijk te doen.

= Route 4 : eagle's eye: De foto route
Deze route was best makkelijk in het begin, na de eerste foto konden we post 2 zien liggen. Bij deze post moesten we met een soort grote opblaasbare banaan een brede sloot over, dat was niet echt spannend want de banaan wat te stabiel. Na de banaan vervolgde we onze foto route wat ook nu nog makkelijk was, maar toen het donkerder werd en we steeds meer het bos in gingen en er ook foto's van bomen tussen zaten werd het toch echt moeilijk, en raakte we het spoor kwijt, na een tijdje zoeken kwam er een trail auto aan die ons weer op het goede spoor zette en konden we onze route vervolgen.

= Route 5: gpumodr
Dit was de reflector route, die niet makkelijk was maar wel goed te doen. Na een tijdje reflectoren gevolgd te hebben kwamen we post 3 tegen, waar we met een kabelbaan over twee sloten heen moesten direct gevolgd door een touw brug over een derde slootje, dat eenmaal achter de rug kwam er nog een kabelbaan weer terug over de drie slootjes. Bij die derde kabelbaan kwam Rutger er op een vervelende manier achter dat de kabel wel heel direct aan een boom was bevestigd, waardoor we van veraf werden gewaarschuwd voor de gevolgen daarvan. Na de post gedaan te hebben moesten we nog een klein stukje reflector route doen en kwamen we al snel op de volgende route.

= Route 6: de nootka's
Dat was het aquarium met daarin 5 vissen aan en vislijn, die lijnen zaten weer aan een bepaalde kruising vast. Alleen de lijntjes volgen en de route lopen, kat in het bakkie, dachten we. We zijn na nog geen honderd meter verkeerd gelopen en met de weg terug vinden hadden we ook een beetje moeite, maar eenmaal op het goede spoor waren we ook niet meer te stoppen, tot route 7.

= Route 7: veder-licht-natuurlijk
Gelijk in het begin konden we de route niet vinden, op dat moment lagen we nog eerste maar na anderhalf uur daar rond gelopen te hebben op zoek naar de route waren we al ingehaald door volgens mij 5 groepen Met een hele hoop geluk kwamen we ergens midden in de route terecht en kregen we te horen dat we veertjes moesten zoeken en dat we de snert post, post 4 hadden gemist wat achteraf een spectaculaire bost bleek te zijn omdat er daar 18 mensen in het water zijn gevallen na een poging om een evenwichtsbalk over een sloot te passeren, waaronder Hessel en Ylona. Na de veertjes gevolgd te hebben door een drek sloot kwamen we toch bij route 8 aan.

= Route 8: vormen van communicatie
Dit was de route van de piepers, de eerste en de laatste pieper ging alleen aan els er een lamp op geschenen werd en de piepers daar tussen gingen uit als er op geschenen werd. Deze route was weer makkelijk te volbrengen.

= Route 9: the prairie track
Dit was de route die de meeste niet snel zullen vergeten. De bedoeling was om spanramen met daarin bizon huiden te zoeken met behulp van het kompas, op de huiden stonden tekens die elk weer voor een getal stonden, die getallen vormden een kompas koers naar de volgende spanraam. De route was op zich best makkelijk te volgen, maar het probleem was het terrein, een grote heide vlakte met allemaal riet pollen waardoor je bij elke stap die je moest zette je je voet een halve meter moest op tillen. Tot overmaat van ramp lach er in het midden van de heide een klein ondiep maar verschrikkelijk irritant meertje waar je het beste zo snel mogelijk door heen kon rennen. Na zo'n anderhalf tot twee uur gevloek en getier bereikten we route 10.

= Route 10 : halsketting ''sqauw'': Kralen route
De kralen werden uitgedeeld bij de snert post maar aangezien we die hadden gemist hadden we op het eerste gezicht een probleem, maar die werd opgelost toen we het groepje van Saskia, Jaap, Hessel, Jan Sietse en Ylona tegen kwamen die ons de kleuren van de kralen wel wilden doorspelen. De route was makkelijk te doen en bracht ons naar de laatste post, de chocolade post waar we route 11 en 12 kregen uitgereikt.

= Route 11: het kubus spel
Voor deze route kregen we een uitvouwbare kubus waarmee we de route van kruising naar kruising konden volgen. Aan het einde van de kubus route kregen we te horen dat we van de verkeerde kant kwamen en dus de route verkeerd hadden gelopen maar wat we gelopen hadden klopte alles precies. Maar we waren wel op eigen kracht bij route 12 gekomen, de laatste route.

= Route 12: geheimtaal
Deze route bestond uit een tekening van een totem paal met een lende doekje. Als de lende doek over de totem paal werd gelegd kon je door de gaatjes in de lende doek de route zien liggen, die we al snel uit hadden gelopen en we op de kampeerboerderij uit kwamen om drie uur in de ochtend.

Wat schepte onze verbazing toen we binnen kwamen ,het groepje van Udo, Bertine, Els, Seerd en Arnold waren nog niet gearriveerd terwijl ze ons hadden beloofd om met bier op ons te wachten, maar wij moesten maar een pilsje voor hun klaar zetten. Het was een leuke Friesland Trail en niet al te moeilijk, anders waren we niet als derde groep binnen gekomen. Volgend jaar weer.

Michiel Musch